วันนี้เมื่อ 8 ปีก่อน เป็นวันที่พ่อตื่นเต้นที่สุด เพราะมีเด็กคนหนึ่งคลอดออกมา หน้าตาน่าเกลียดน่าชัง และที่สำคัญที่สุด … เธอคนนั้น ก็คือลูกสาวของพ่อเอง🙂

“บัว” เป็นชื่อที่พ่อตั้งใจไว้นานมากแล้วว่า ถ้าวันหนึ่งได้มีลูกเป็นของตัวเอง จะตั้งชื่อนี้ให้ลูก (ตอนนั้น ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่า ถ้าลูกเป็นผู้ชายจะทำไง) สาเหตุไม่มีอะไรมาก พ่อชอบชื่อไทยๆน่ะ พ่อว่ามันหวานน่ารักดี ไม่ค่อยชื่อแบบฝรั่งเท่าไหร่

ครบรอบวันเกิด 8 ขวบ

ครบรอบวันเกิด 8 ขวบ

พอได้เวลาที่ต้องแจ้งเกิดให้ทางอำเภอ ปัญหาก็เกิด “แล้วจะตั้งชื่อจริงลูกว่าอะำไรดี ?” ใครที่เคยมีลูก คงรู้ดีว่ามันสับสนไปหมด จะเอาชื่ออะไรดีหว่า ว่าแล้วก็ต้องปรึกษาอากู๋

แม่เจ้า … เจอเพียบ แต่ยิ่งปวดหัวหนัก อะไรหว่า อักษรนำวรรคเดช วรรคศรี พยัญชนะและวรรณยุกต์ที่เป็นกาลกิณี เยอะแยะมากมาย … แต่ในที่สุด ก็ได้มา 1 ชื่อ (เลือกอยู่สามวันแน่ะ) ซึ่งเราเห็นพ้องกันว่า ชื่อนี้ดีที่สุดแล้ว(มั้ง) … “ณัฐกมล” มีความหมายว่า “นักปราชญ์ผู้บริสุทธิ์ดุจดอกบัว”

วันนี้น้องบัวอยู่ป.2 แล้ว การเรียนนับว่าใช้ได้ (ได้เกรด 4 ทุกเทอม) เธอเป็นเด็กค่อนข้างซนติดๆจะไฮเปอร์ด้วยซ้ำ ขนาดแข่งกีฬาสี ก็ยังได้เหรียญทองกระโดดไกล 3 ปีซ้อน (ตั้งแต่อนุบาล 3 ถึงป.2)

นับแต่นี้ต่อไป น้องบัวจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น พ่อจะเฝ้าดูพัฒนาการของลูกอย่างชื่นชมระคนเป็นห่วง พ่อคงต้องบอกน้องบัวว่า พ่อไม่มีสมบัติพัสถานอะไรจะให้ นอกจากปัญญา ที่น้องบัวจะต้องขวนขวายพากเพียรเอาเอง อย่าลืมว่า “ทรัพย์สมบัติใด เสมอด้วยปัญญา ไม่มี”

รักลูก (แม้ว่าลูกจะซนไปหน่อย 55)