เมื่อวานตอนตอนบ่ายสามโมง พาน้องบัวลูกสาวคนโตไปว่ายน้ำ พอไปถึงสระก็เห็นเมฆฝนตั้งเค้า ก็คิดว่าวันนี้งดดีไม๊ แต่ลูกสาวรบเร้ามาก ก็เลยต้องยอมตามใจ เพราะเห็นว่าสอบก็เสร็จแล้ว อีกอย่างไม่ได้พามาเล่นน้ำตั้งสองอาทิตย์แล้ว

นัองบัว

น้องบัว

พอลูกลงสระ เราก็แว่บออกมาหาอะไรเย็นๆดื่มแก้กระหาย🙂 พร้อมกับนั่งอ่าน twitter บนเจ้า nokia n73 ไปด้วย (อ่านอย่างเดียว ทวิตไม่ไหว) พอเวลาผ่านไปซักพัก ก็มีโทรศัพท์เข้ามา เบอร์ไม่ได้เมมไว้ … เอ ใครหว่า

“ฮัลโหล หวัดดีค่ะ พ่อน้องบัวรึเปล่าคะ ?” อ้าว … เสียงครูสอนว่ายน้ำนี่นา

“ใช่ครับ … ”

“น้องบัวเลิกเล่นน้ำแล้ว บอกว่าหนาวมาก ตอนนี้รอให้มารับกลับบ้านค่ะ” … “ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้ครับ”

พอไปถึง ลูกนั่งตัวสั่นงันงกอยู่กับคุณครู ก็แปลกใจ เพราะปกติเล่นน้ำแค่นี้ ลูกสาวอึดสบายมาก ไม่มีเสียล่ะที่จะขอเลิกก่อน มีแต่ขอต่อเวลา แต่พอเห็นสภาพเธอ ก็เลยรีบพากลับบ้าน แล้วบอกให้อาบน้ำสระผมทันที และห้ามเล่นน้ำเด็ดขาดเพราะจะเป็นไข้

พอสั่งเสร็จเราก็ไปทำอย่างอื่น พอนึกขึ้นได้ เวลาผ่านไปเกือบ 30 นาที ไปดูที่ห้องน้ำ แม่เจ้าประคุณยังเล่นน้ำอุ่นอยู่เลย เลยต้องมีการเอ็ดกันเล็กน้อย ทำไมเป็นพ่อถึงสั่งลูกไม่ได้ ฮึ

พอหล่อนอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัว แป๊ปเดียวเท่านั้น ขอบตาก็แดง หนาวสั่นงันงก เพราะพิษไข้กำเริบ เลยต้องให้กินยาเทมปร้า (ยานี้ต้องมีประจำบ้านนะครับ) แล้วให้นอนพัก ดีว่าโรงเรียนปิดเทอมแล้ว วันจันทร์อยู่บ้าน … นี่แหละหนา ใครว่าลูกผู้หญิงไม่ดื้อ ขอเถียงใจขาดเลยว่ะ …