เมื่อวานหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว พอประมาณสองทุ่ม หน้าที่ของผมก็คือพาเจ้าลูกสาวตัวน้อยเข้านอน ตอนนั้นอากาศกำลังเย็นสบาย พอหนูน้อยกินนมหมดขวดตาก็เริ่มปรือแล้ว และอีกพักเดียวก็เข้าสู่นิทรา ส่วนต้วผมเองกล่อมไปกล่อมมาไหงเป็นว่าหลับไปพร้อมกับลูกไปได้ก็ไม่รู้ ฮ่ะฮ่ะ

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจทราบได้ ก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงร้องไห้จ้าของเจ้าตัวน้อย เธอดิ้นพราดๆเหมือนกับกำลังตกใจกลัวอะไรสักอย่างแต่ดวงตาปิดสนิท อ้อ คงจะฝันร้ายมั้ง ความจริงเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก เธอเคยเป็นแบบนี้มาครั้งนึงแล้ว แต่เธอยังเด็กมาก คงจะยังแยกไม่ออกระหว่างความฝันกับความจริงน่ะ

ผมรีบเอาลูกมากอดแนบอก พร้อมทั้งปลอบขวัญไปด้วย ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จึงสงบลง แล้วเธอก็นอนหลับต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมดูเวลาตอนนั้นเกือบตีหนึ่งแล้ว ก็เข้านอนต่อ แต่ว่า … เกิดเรื่องแล้วสิ ตาค้างนอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมายังไงก็ไม่ยอมหลับ เปิดทีวีดูซะเลย ดูช่อง Fashion TV ซะหน่อยซิ ไม่ได้ดูนานแล้ว กดเปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมา อ้าว เฮ้ยนี่ตีห้าแล้วเหรอเนี่ย อาบน้ำแต่งตัวเตรียมมาทำงานเลยแล้วกัน

ยามเช้า

ยามเช้า

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตีห้าครึ่ง สมาชิกในบ้านยังไม่ตื่นซักคน ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้านดีกว่า นานๆจะมีโอกาสแบบนี้ซักที แล้วก็จริงๆด้วย อากาศสดชื่นมากและเย็นสบายด้วยลมหนาวเอื่อยๆ สิ่งที่เห็นต่อมาก็คือแสงอาทิตย์เริ่มจะโผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้า ก็รีบเอาเจ้า Z3 เก็บภาพมาฝากกันนี่แหละ

ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับความสงบและอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ เสียงสมาชิกในบ้านก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว อ้อ เริ่มตื่นกันแล้ว ตอนนั้นก็หกโมงเกือบครึ่ง ผมก็ขับรถมาทำงาน ทานข้าวเช้าเสร็จขึ้นออฟฟิศ ทำงานไปเรื่อยๆ ขณะนี้แปดโมงครึ่ง เวรกรรม … มันเริ่มมาง่วงเอาตอนนี้ซะด้วย เอ๊า … ต้องเอากาแฟเป็นตัวช่วยซะแล้ว จบเลยละกันครับ.